اسپانو در خیال

دیشب بعد از مدتها که تلوزیون نگا نکرده بودم همینطوری کنترلش‌و برداشتم و یه دور کانال‌ها رو از اول تا آخر رفتم. خوب طبق روال همیشه چیز خاصی نداشت.
نه، نه، فکر کنم شبکه یک، آره شبکه‌ی یک برنامه‌ی جالبی بود با حضور سردار عزیز، سردار رادان و فه‌فه (اسمشو نمی‌دونم چی‌بود ولی یه زمانی بهش می‌گفتن فه‌فه). داشت درمورد مزاحمت‌های خیابانی صحبت می‌کرد و یه سری گزارش هم با کمک یه خانوم که نقش  X رو بازی می‌کرد و یه گزارشگر تهیه کرده بود. یاد فرزاد حسنی افتادم با اون آبرویی که از آقای سردار برد، هر چند این افراد پر رو تر از این حرف‌ها هستن ولی شادی و لبخند زیبای آقای سردار دیدنی بود. انگار با این برنامه می‌خواستن آبروی سردار رو برگرددونن.
به مسولین صدا‌و‌سیما پیشنهاد می‌کنم یه برنامه هم برای سردار عزیز دیگر یعنی سردار رشید اسلام (!) سردار زارعی هم ترتیب بدن که آبروی رفته‌ی ایشون هم برگرده. چون مردم ما مسایل رو خیلی زود از یاد می‌برن، خیلی زود.

با درود فراوان به کلیه دوستان

دوستانی که لطف کردن و به اینجا اومدن و نظرات مالامال از لطف خودشون رو برام گذاشتن.

به دلایل متعددی چند وقتی از دنیای اینترنت یا بهتر بگم وبلاگ بازی دور بودم. یه چند وقت مسافرت، آشفتگی کاری و … . نه اینکه مطلبی نباشه ولی بعضی اوقات هم حسی برای نوشتن نبود. یکسری مطالب هم که دیگه تاریخ مصرفش گذشته و من هم از خیر و شر نوشتنش. بگذریم، به امید خدا میام و به تک‌تک دوستان سر می‌زنم. البته همینجا بگم من باید حدود ۷۲۷ ایمل خوانده نشده، و بیش از دویست مطلب جدید وبلاگی رو یه دیدی بزنم تا ببینم دنیا دست کیه.

شادکامیتان آرزوست.

موفق باشید

وقتی که شب هنگام گامی چند دور از من
نزدیک دیواری که بر آن تکیه می زد بیشتر شبها
با خاطر خود می‌نشست و ساز می‌زد مرد
و موجهای زیر و اوج نغمه های او
چون مشتی افسون در فضای شب رها می‌شد
من خوب می‌دیدم گروهی خسته از ارواح تبعیدی
در تیرگی آرام از سویی به سویی راه می‌رفتند
احوالشان از خستگی می‌گفت، اما هیچ یک چیزی نمی‌گفتند
خاموش و غمگین کوچ می‌کردند
افتان و خیزان ، بیشتر با پشت‌های خم
فرسوده زیر پشتواره‌ی سرنوشتی شوم و بی‌حاصل
چون قوم مبعوثی برای رنج و تبعید و اسارت ، این ودیعه‌های خلقت را همراه می‌بردند
من خوب می‌دیدم که بی‌شک از چگور او
می‌آمد آن اشباح رنجور و سیه بیرون
وز زیر انگشتان چالک و صبور او
«بس کن خدا را ، ای چگوری ، بس
ساز تو وحشتناک و غمگین است
هر پنجه کانجا می‌خرامانی
بر پرده‌های آشنا با درد
گویی که چنگم در جگر می‌افکنی ، این ست
که‌م تاب و آرام شنیدن نیست
این ست
در این چگور پیر تو ، ای مرد ، پنهان کیست ؟
روح کدامین شوربخت دردمند آیا
در آن حصار تنگ زندانیست ؟
با من بگو ؟ ای بینوای دوره گرد ، آخر
با ساز پیرت این چه آواز ، این چه آیین ست ؟»

گوید چگوری :
« این نه آوازست نفرین ست
آواره‌ای آواز او چون نوحه یا چون ناله‌ای از گور
گوری ازین عهد سیه دل دور
اینجاست
تو چون شناسی ، این
روح سیه پوش قبیله‌ی ماست
از قتل عام هولنک قرنها جسته
آزرده و خسته
دیری ست در این کنج حسرت مأمنی جسته
گاهی که بیند زخمه‌ای دمساز و باشد پنجه‌ای همدرد
خواند رثای عهد و آیین عزیزش را
غمگین و آهسته »

اینک چگوری لحظه‌ای خاموش می ماند
و آنگاه می خواند :
« شو تا بشو گیر ،‌ ای خدا ، بر کوهساران
می باره بارون ، ای خدا ، می باره بارون
از خان خانان ، ای خدا ، سردار بجنورد
من شکوه دارم ، ای خدا ، دل زار و زارون
آتش گرفتم ، ای خدا ، آتش گرفتم
شش تا جوونم ، ای خدا ، شد تیر بارون
ابر بهارون ، ای خدا بر کوه نباره
بر من بباره ، ای خدا ، دل لاله زارون »

«بس کن خدا را بی خودم کردی
من در چگور تو صدای گریه‌ی خود را شنیدم باز
من می شناسم ، این صدای گریه‌ی من بود»

بی اعتنا با من
مرد چگوری همجنان سرگرم با کارش
و آن کاروان سایه و اشباح
در راه و رفتارش

—————

مهدی اخوان ثالث (م.امید)

یه چند روزه حالم زیاد خوب نیست،ولی امیدوارم شما سلامت باشید .

من نگویم که مرا از قفس آزاد کنید قفسم برده به باغی و دلم شاد کنید

فصل گل می گذرد هم نفسان بهر خدا بنشینید به باغی و مرا یاد کنید

عندلیبان گل سوری به چمن کرد ورود بهر شاد باش قدومش همه فریاد کنید

یاد از این مرغ گرفتارکنید ای مرغان چو تماشای گل و لاله و شمشاد کنید

هر که دارد ز شما مرغ اسیری به قفس برده در باغ و یاد منش آزاد کنید

آشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک فکر ویران شدن خانه صیاد کنید

شمع اگر کشته شد از یاد مدارید عجب یاد پروانه هستی شده بر باد کنید

بیستون بر سر راه است مبادا از شیرین خبری گفته و غمگین دل فرهاد کنید

جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه ای بزرگان وطن بهر خدا داد کنید

گر شد از جور شما خانه موری ویران خانه خویش محال است که آباد کنید

کنج ویرانه زندان شد اگر سهم بهار شکر آزادی و آن گنج خدا داد کنید

ملک شعرا بهار

چند روز پیش با چند تا از دوستا داشتیم صحبت از کار و بار و وضعیت درآمدی می‌کردیم که یه کی گفت : « ای آقا همین که آدم سالم باشه باید خدا رو شکر کنه ». شاید برای همه پیش اومده که در موقع شاکی شدن از چیزی همچین جوابی شنیده باشید، و همیشه من هم با این گفته مشکل داشتم چون تعریف سلامتی رو یه چیز دیگه می‌دونستم.

دیروز همینطور که تو نوشته‌ها و نت برداری‌هام داشتم نگاه می‌کردم به یه مطلب جالب رسیدم « سلامتی از نظر سازمان جهانی بهداشت »، خوب یکم خوندم و امروز هم یه گشتی تو اینترنت زدم و مطلب رو از ویکی پدیا ( که من خیلی باهاش حال می‌کنم ) به این صورت پیدا کردم :

سلامت به سه بخش است :

۱- سلامت جسمی

۲- سلامت روح و روانی

۳- سلامت اجتماعی
خوب خیلی جالبه نه. اینجا بود که یاد یکی دیگه از دوستا افتادم که با توجه به تخصصی که داره می‌گفت : « در فلان جا افرادی هستند در نهایت سلامت جسمی ولی باید همیشه توی یه اطاق بسته باشن»، حتی در اولین برخورد هم شاید شناخته نشن. ولی خوب دیگه مشکل روانی دارن.
درمورد سلامت اجتماعی هم که حرف زیاده، چی بگم! هیچی نگم بهتره. بگذریم حالا چند نفر از ما دارای سلامتی کامل هستیم.

حالا هر وقت یکی به من بگه سلامتی اول میگم کدوم سلامتی بگو ببینم اصلن می‌دونی سلامتی یعنی چی؟!

امیدوارم شما همیشه سلامت باشید.